Χριστούγεννα ξανά!! Μπορεί να βλέπουμε τόσες πολλές εκδοχές του άγιου Βασίλη και  να έχουμε κουραστεί και περιφρονήσει  το μοτίβο, αλλά η εικόνα αυτού του τοσοδούλικου άγιου Βασίλη δεν αφήνει κανέναν χωρίς ένα μικρό  χαμόγελο στα χείλη...             

Καλησπέρα!  Είναι δύσκολο βλέποντας την κατάσταση γύρω να μην αναφέρεσαι σε αυτό. Εγώ προτίμησα την μη δράση ως αντίδραση.Όμως η σιωπή δεν είναι αντίδραση. Έτσι είπα να επιστρέψω και να μοιραστώ τους προβληματισμούς αλλά και τον θυμό και την θλίψη μου με όποιον έχει διάθεση να τα αφουγκραστεί.

Καλησπέρα! Σήμερα με προβληματίζει το πρόβλημα της παιδικής 
παχυσαρκίας. Χθές στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα ρώτησα τα παιδιά,
τι πίνουμε όταν διψάμε και μου είπαν  πορτοκαλάδα.... Όταν ρώτησα τι
ψήνουμε στον φούρνο, μου είπαν πίτσα......
Αν δεν μάθουμε απο την νηπιακή ηλικία στα παιδιά να τρέφονται σωστά
τότε οι απαντήσεις των παιδιών θα φαινονται απόλυτα λογικές και οι εικόνες
όπως οι παραπάνω συνεχώς θα πολλαπλασιάζονται.





Μία δημιουργική λύση είναι  στα πιάτα να τοποθετούμε τα λαχανικά
με χαριτομένο τρόπο όπως στην εικόνα.
Καλύτερα αν υπάρχει χρόνος να δημιουργούμε μια ιστορία με αφορμή τον τρόπο
 που διακοσμήσαμε τα πιάτα.
 Όποιος και αν είναι ο τρόπος για να φάνε σωστά, ελπίζω όλα τα ζουζούνια να
 μάθουν να απολαμβάνουν τις φακές τους, όπως ο μικρούλης της φωτογραφίας...

 

Σήμερα μετά από άλλη μια μέρα όπου ήρθαν τα νήπια στο εργαστήριο που δουλεύω και φτιάξαμε χαρταετούς με πηλό. Όμως όπως ήταν φυσικό δεν έμειναν μονό στους χαρταετούς αλλά έφτιαξαν και έναν δεινόσαυρο που κρατάει μια μικρή μπαλίτσα και έναν φούρνο που έχει κάτι σαν φτερά και πετάει και πολλά άλλα περίεργα για τον κόσμο των μεγάλων.. Τότε σκέφτηκα ένα άρθρο που είχα διαβάσει πριν από καιρό για τα νήπια και σας δίνω μια μικρή γεύση...

Το παιδί μου κι εγώ, mommy

''Τα νήπια «πιστεύουν» πως είναι ικανά για τα πάντα. Να σκαρφαλώσουν στο φεγγάρι, να πετάξουν πάνω από τον ωκεανό, να περπατήσουν στον τοίχο, να ανοίξουν λαγούμια στη γη. Και αυτή η πίστη τους για το αδύνατο είναι που τους χαρίζει αυτή τη μαγεία. Τα νήπια είναι φυσικοί ορειβάτες. Σε νεαρή ηλικία θα βάλουν ως στόχο την κατάκτηση της κορυφής του καναπέ και, όταν αυτή θα έχει κατακτηθεί, θα βάλουν μπρος να κατακτήσουν τους πάγκους, τα τραπέζια και οτιδήποτε άλλο φαίνεται σε εμάς ακατόρθωτο.

Είναι δημιουργικά

Μόλις χτίσουν ένα κάστρο, αμέσως το γκρεμίζουν και φτιάχνουν ένα νησάκι. Δεν τους αρέσει; Το καταστρέφουν και φτιάχνουν ένα σπίτι με πόρτες, παράθυρα, αλλά και ειδική πορτούλα για το γάτο, σαν αυτό που βλέπουν στα κινούμενα σχέδια. Αν είσαι τυχερός, θα μπορέσεις να «κλέψεις» μια υπέροχη ζωγραφιά του πριν τη σκίσει, την καταστρέψει ή τη μουτζουρώσει. Εκείνο θα την καταστρέψει, γιατί τη θεωρεί ημιτελή. Γιατί για το νήπιό σας καμιά ζωγραφιά δεν είναι τόσο ωραία ή τόσο μεγάλη, ώστε να χωρέσει το μεγαλείο της δημιουργικότητάς του.

Είναι αποφασιστικά και ανεξάρτητα Κάποιες φορές είναι τόσο ανεξάρτητα που δεν δέχονται να τα ταΐσεις ή να τα ντύσεις ή να τα βοηθήσεις ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Αυτό συμβαίνει γιατί, καθώς περνάει ο καιρός, τα νήπια μαθαίνουν να παίρνουν απλές αποφάσεις. Είναι εντυπωσιακό το πώς αναπτύσσουν μέρα με τη μέρα την προσωπικότητά τους. Θέλουν μόνο αγγούρι στη σαλάτα τους και όχι κάππαρη. Δε θέλουν τίποτε πράσινο στο πιάτο τους. Πατάτες τρώνε μόνο χωρίς το κρέας, και το ψάρι το θέλουν μόνο ψητό.

Τη μια μέρα θέλουν ένα κίτρινο μπουφάν, την άλλη δεν μπορούν να δουν το κίτρινο ούτε σε καλαμπόκι στο πιάτο τους. Σήμερα αγαπούν το αρκούδι τους, αύριο το πετάνε από το παράθυρο. Τη μια ανακαλύπτουν το παγωτό, την επόμενη στιγμή το πετάνε κάτω.

Έχουν φαντασία

Για εσάς, το συρτάρι της κουζίνας περιέχει απλώς μαχαιροπίρουνα. Για το νήπιο, πρόκειται για έναν κόσμο γεμάτο καινούργια, μαγικά εργαλεία. Το πιρούνι είναι μια τσουγκράνα, και δύο μαχαίρια μαζί ο έλικας ενός αυτοσχέδιου ελικοπτέρου που πετάει ψηλάαααααα! Τα (τακτοποιημένα) συρτάρια σας είναι τα πρώτα απαγορευμένα σημεία που πάντα κρύβεται ένας καινούργιος θησαυρός. Μια κάλτσα που θα φορέσει στο κεφάλι μεταμορφώνεται σε σκούφο, ένα κασκόλ σας γίνεται κουβέρτα, και ένα ζευγάρι παπούτσια το φοράει στα χέρια και διασχίζει στα τέσσερα το δωμάτιο. Η ζωή μαζί τους δεν είναι ποτέ πληκτική.

Είναι ειλικρινή και δεν κρατούν μυστικά

Πολύ απλά, γιατί δεν πιστεύουν σε αυτά. Από ένα νήπιο δεν μπορείς να πάρεις ποτέ τίποτε εκβιαστικά. Θα πάρεις αυτό ακριβώς που νιώθει. Είναι ευτυχισμένο; Θα γελάει. Το μάλωσες; Θα σου θυμώσει. Μυρίζει το στόμα της γιαγιάς; Δεν θα τη φιλήσει. Τα νήπια είναι αυτό ακριβώς που νιώθουν, και αυτό τα κάνει αξιολάτρευτα. ''
Τα νήπια είναι από τις αγαπημένες μου ηλικίες. Ζουν μέσα σε δύο κόσμους αυτόν που βλέπεις και έναν που μόλις δημιούργησαν. Δεν χάνουν όμως ποτέ το παρόν. Για εκείνα υπάρχει μόνο το παρόν. Ίσως αν παρακολουθούσαμε ένα νήπιο χωρίς την ματιά του μεγάλου να ''παίρναμε'' λίγο από την σοφία του....

Με αφορμή την αναφορά μου στο γνωστό παραμύθι Ο Αλί μπαμπά και οι 40 κλέφτες, παραθέτω κάποια στοιχεία του παραμυθιού που ανακάλυψα.

Ως είδος το παραμύθι ακολουθεί τρεις γενικές αρχές, προκειμένου να αναφερθεί στον χρόνο, στον τόπο και στα πρόσωπα, που αφορούν το περιεχόμενό του. Συγκεκριμένα:

• Στο παραμύθι ο χρόνος είναι αόριστος.
• Επίσης αόριστος είναι και ο τόπος της δράσης.
•  Η δράση εκτυλίσσεται σχεδόν εξολοκλήρου μέσα από την ανωνυμία των προσώπων

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1908 ο δανός λαογράφος Άξελ Όλρικ (Axel Olrik) κατέληξε στην επισήμανση κάποιων αφηγηματικών αρχών για το παραμύθι, τους αποκαλούμενους επικούς
νόμους:

1. Ένα παραμύθι δεν ξεκινά με το σπουδαιότερο σημείο της δράσης και δεν τελειώνει απότομα. Προηγείται μια ήρεμη εισαγωγή, ενώ η ιστορία συνεχίζεται και μετά την κορύφωση, για να κλείσει τον κύκλο σε ένα σημείο ηρεμίας και σταθερότητας.
2. Οι επαναλήψεις είναι συχνές, όχι μόνο για να δώσουν ένταση στην πλοκή, αλλά και για να προσδώσουν όγκο στην ιστορία.
3. Την ίδια στιγμή, παρόντα στο ίδιο επεισόδιο βρίσκονται συνήθως μόνο δύο πρόσωπα.
4. Οι αντίθετοι χαρακτήρες βρίσκονται αντιμέτωποι.
5. Αν εμφανίζονται στον ίδιο ρόλο δύο πρόσωπα, πρόκειται για μικρούς και αδύνατους. Συχνά είναι δίδυμοι και όταν δυναμώσουν γίνονται συχνά ανταγωνιστές.
6. Ο χειρότερος ή πλέον αδύναμος μιας ομάδας αποδεικνύεται στο τέλος ο καλύτερος.
7. Οι χαρακτηρισμοί είναι απλοί: αναφέρονται μόνο οι ιδιότητες που έχουν άμεση σχέση με την υπόθεση. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη για τη ζωή των προσώπων εκτός πλοκής,
8. Η πλοκή είναι απλή και λέγεται μία ιστορία τη φορά. Όταν εκτυλίσσονται παράλληλα δύο ή περισσότερα επεισόδια, τότε πρόκειται για λόγιο προϊόν.
9. Όλα θίγονται με τον απλούστερο δυνατό τρόπο. Παρόμοια αντικείμενα περιγράφονται όσο γίνεται πιο όμοια.
10. Το φυσικό και το υπερφυσικό στοιχείο συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν. Ο ήλιος το φεγγάρι και τα αστέρια παίρνουν ανθρώπινη μορφή και το βελόνι, το μήλο, το νερό αποκτούν μαγικές ικανότητες. Οι παραμυθιακοί ήρωες παρουσιάζονται ως αβαθείς μορφές (έλλειψη υποκειμενικού βάθους), χωρίς εσωτερικό κόσμο, πάντα νέοι, χωρίς παρελθόν και μέλλον. «Ο συνδυασμός της έλλειψης υποκειμενικού βάθους και της μόνωσης των παραμυθιακών προσώπων έχει έμμεσο αφηγηματικό αποτέλεσμα στο αφηρημένο ύφος του παραμυθιού και τη συνολική απλότητα που το χαρακτηρίζει.

 Το παραμύθι συγκινεί και ψυχαγωγεί όλους τους λαούς της γης από τα πανάρχαια χρόνια. Η υπόθεσή του δε δεσμεύεται από τόπο και χρόνο και τα πρόσωπά του είναι φανταστικά. Στα παραμύθια συναντάμε πλήθος από απίθανα και απίστευτα γεγονότα.

Τα παραμύθια ότι στοιχεία και να έχουν είναι γνωστό ότι τα λατρεύουν οι λιλιπούτιοι φίλοι μας. Όμως ξέρω και κάποιους ακόμη που... περιμένουν να δούν ξανα ανθισμένες τις Νερατζιές και κοιτάζουν το φεγγάρι πρίν κλείσουν τα παραθυρόφυλλα τους. Αυτοί  θέλουν σίγουρα μετά απο μια δύσκολη μέρα, μια ζεστή αγκαλιά και μια ακόμη  παραμυθένια ιστορία..
.

ΚΟΥΒΑΡΙ "ΑΝΟΙΞΕ"